SMALL SCALE RICE HUSK GASIFIER PLANT

Dear Friends and Countrymen:

I am forwarding the final COPY written by Maestro Alexis T. Belonio on the proto-type of a small Gasifier Powered

DEVELOPING SMALL ENTREPRENEURS THROUGH SELLING BIO-MASS GASIFIER STOVES

All along, I thought I had embraced an advocacy on Environmentalism, Renewable Energy Sources, Recycling and other similar cause, simply because I got hooked on Alexis Belonio's brainchild, the Gasifier stove project.

I say it clear, I am not an advocate of cleanliness, orderliness, environmentness, energyness and the likes.

I must admit, it does not bother me to see disorganized surroundings, I'm not fond of planting trees.

I do not even got a clear message of worldwide climate change.

I thought global warming affects only those on the tropical zone, opposite the conducive effect it may bring to countries on the side of temperate zone.

Perhaps, the best way to say it, it is not my Forte, all of the above.

One day, I personally meet Alexis Belonio and immediately, I was converted to his cause, in a way.

From then on, I had spent my leisurely time testing and experimenting the rice husk gasifier stove.

I would often tarry at night observing the flame's behavior, it's sensitivity to airflow, learning the ratio and proportion of input fuel to output gas, and so on with so many peculiarities of it.

Every now and then, I would report to my Maestro Belonio all my observations and little rediscoveries while my having my intimate affair with the gaseous flame.

Most of the time, Maestro Belonio was not surprised by my observations because he had been there and have done that already.

But sometimes, my input reconfirms his doubts and therefore, he gave me conclusions.

And rarely, he is delighted with me, because I have stumbled on some little discoveries, so mundane that it can not be decipherable to his kind with unfathomable chest of knowledge.

Finally, we both developed the simplest, practical and minimal on manufacturing process involved in coming out with Bio-Mass Gasifier - made of stainless steel reactor.

Production is now on-going. The next part is my game. Selling time.

I am not keen on selling directly to End-Users. I intend to develop small entrepreneurs who will do the direct selling in their respective areas.

The market is so vast, because kitchen is an integral part of every household. It can never be saturated because population growth is infinite.

I assure you, the Dealers (entrepreneurs) stand to earn good profit.

For every unit sold by the Dealer to the End-user, he will generate at most, an amount that can buy around 14kgs of rice.

Whereas, the gasifier stove being peddled weighs around 4kgs only.

I guess, I found my advocacy here, that of developing Small Entrepreneurs.

And it makes sense to my favorite description of myself: MY LIFE THRIVES ON SELLING ANYTHING UNDER THE SUN AND UNDER THE WATER, INCLUDING IN BETWEENS, 24/7, WHOLESALE AND RETAIL.

Part 4: Garbage In-Fuel Out (GI-FO) Power Plant - Finally, We Saw The Light

by Jack D Majik Dragon on Sunday, October 9, 2011 at 5:05pm

This is a series of articles on GI-FO which chronicles a humble development of proto-type Gasifier powered Electric Generator Power Plant.

The project is solely privately funded and no politics involved. This endeavor has no Memorandum Of Agreement (MOA) that binds, but the players are trusting by just looking on each others' eyes.

There was no need to setting a work time frame, but the inspiration and honor of pioneering this effort as Agricultural Engineers, our common Professions, is enough energy to propel a timely and swift realization of this true and workable renewable energy project.

Looking back, Planning, Fabrication and Performance Test become a leisurely passage of time.

Talks begun on April 8, 2011. We deliberately kept our talk simple. It already includes exploratory talks, formal talk, and final talk, in one night alone. Thereby, saving a lot of money on lavish representation expenses. We only consumed one regular meal on a kitchenette in Banawe, Q.C. and a couple of beer in front of Aberdeen Court, not inside.

By April 14, Alexis Belonio started sending via email the Schematic Diagram of Plant set-up. And more drawings flows constantly to the R&D (review & duplicate) Department of Suki Manufacturing.

The period of May to July 2011 is the fabrication period of GI-FO project by Suki Manufacturing on a spare time basis only, in such a way, that the regular production of SUKI products are not hampered.

On July 16, 2011, Alexis Belonio flew to Cebu for preliminary inspection and test of reactor components.

Few people witnessed this seemingly unremarkable event, but one of them, are a group of Technocrats, who were impressed how this Belonio's brainchild work amazingly. It's because, the reactor feeds on assorted Garbage materials without the benefit of sophisticated sorting machine and most of all, not in pellets form.

That preliminary test took at least two days to complete due to minor difficulties.

On the first day, the reactor won't ignite.

At night, Alexis prayed hard, for tomorrow is a make or break situation for our GI-FO project.

On the second day, Alexis knew he can make it, because he had already done it in Vietnam and Indonesia. This time, it is for his countrymen, how can he fail?

Suddenly, all the shop workers cheered when finally, a fire of hope burst into Gaseous Flame coming out from the pipeline which will later be fed into a 4 stroke cycle Engine that will eventually drive a Dynamo which will then produce electricity.

What remains to be done is to look for a gasoline feed Engine and matching Dynamo.

For practical purpose and intent, the choice is a Used or Surplus Engine and cheaper Dynamo, because of budget constraint and its wide availability.

Hence, a 3 cylinder Suzuki multicab engine was set-up with some minor retrofitting of carburator.

Then, a China Brand 10Kva, single phase Dynamo was installed.

Everything was ready by then, the final day of seeing a light bulb glow from out of the garbage is at hand.

August 29, 2011 is the judgment day for GI-FO project because this is the day Alexis Belonio will test the whole system.

In this finale performance of Alexis Belonio, I feel like worshiping him at his feet in bended knees and at the same time saluting him left and right. Yes, the bulbs are lighted out of transformation from Garbage to Fuel to electricity.

But what is really overwhelming, is the generous heart of Alexis Belonio, who unselfishly and unconditionally shared his time and talent, literally and figuratively just for a song.

Actual GI-FO Power Plant set-up

Part 1: Balangkas ng Kitakits ng Pangkalahatang Kabuko ng CLSU sa 2013

Paunawa: Ito ay idea pa lamang upang siyasatin ng bawat isa kung naaayon o hindi sa inyong panlasa.

Lugar: CLSU na daw

Araw: Sabado, 1 Linggo bago maging busy masyado ang CLSU

Haba ng Palatuntunan: Maaring 2 araw. Sabado - Linggo.

Viernes ng Hapon: Datingan ng mga bisita, rehistrasyon, chikahan. Wala muna pormal na programa. Magpahinga para gumising nang maaga.

Sabado:

5AM Buong pulutong ng Kabuko mag jo-jogging sa loob ng palibot ng CLSU na pasigaw-sigaw pa.

Breakfast: Sa basketball na lang. Tocino, itlog, tinapa, kape ayos na yan.

9AM Basketball sportfest. Regional team tulad nung dati.

ISLANDERS para sa Team ng mga Mangyanistang Ato Yabes at Zalditoy Sanchez Catanduanes, Romblon, Marinduque at iba pang lugar ng mga iskolar na lumalangoy sa dagat.

COCO SHAKERS na pinamumunuan ni Larry Tolentino na mga taga Laguna, Quezon, Batangas at mga alanganing lugar.

BICOL INI para sa Grupo ni Tenorio at Henry Zano mula sa teritoryo ng mga Uragon.

Bali 3 lahat ang koponan, manalo - matalo, sigurato na sa ikatlong puesto ang pinakamahina.

5PM. Awarding ng SPORTSFEST.

6-7:30PM - kanya-kanya muna tayong kainan. Bisitahin nyo ang old market para namnamin ang wala pa ring kamatayang menu ng ating panahon. Pakbet, tinumis, tortang talong at hotdog na kulobot na tira pa kaninang umaga. Pritong bangus, sarsiadong bangus.

Yun gustong magpagupit nandun pa rin si Poly, yun badaf na parlorista na gumugupit ng siete na hanggang ngayun ay sya pa ring style ng buhok ni Roque de Romas.

Yun mahilig mag-arkila ng komiks na wakasan, tagalog klasiks, kislap at tiktik, ikinalulungkot ko na sabihing matagal ng na tsugi yun at napalitan na ng Internet Shop.

7:30PM Folk-folkan at Rock-Rockan Na.

Musikal naman ang paligsahan nato. By Batch na ang contestant. Ang mananalo ay 50% texting ng mga umatend na Kabuko at 50% judgement ng mga guest Professors and Advisers ng Kabuko.

Abangan ang Part 2 para sa mga detalye.

PROPOSAL PA LANG ITO

Part 3: TALAARAWAN ng MULING PAGTITIPUN-TIPUN NG MGA KABUKO ng CLSU ABRIL 16, 201

Bongga ang kaganapan ng taunang pagdiriwang ng mga Kabuko, sa pangunguna ng mga 4th Batchers na tumuntung na sa Ginintuang Antas ang kanilang mayor de edad.

Naganap ang pagsasayaw ng Cotillon na may Rosas pa man din.

Nagpakita ng bigay na bigay na pakikiisa sina Glo Arcinue De Vera kasama ang kanyang flawless na sistah na si Annie Arcinue De Silva.

Hataw-hataw din si Jun Lecitona sa rampahan at tinalo pa ang orig na John Travolta ng CLSU na si Roque De Romas.

Ngayon lang muling nasilayan nang malapitan ang walang kupas na kagandahan ni Aileen Solidum, na noon ay palaging likod lang ang naaabutan naming tanawin at singhot ng usok ng motorsiklo ang aming napapala tuwing dumaraan sa tapat ng aming Men's Dorm.

Marami rin ang nagsipagbalikbayan na mga Kabuko upang makiisa sa araw na yaon, tulad nina Ka Jerry Santos, at iba pa.... ano ba ito, di ko talaga mapangalanan at kilala ko lang sa mukha. At kung pipilitin ko naman i-recall isa-isa, mukha ni si Prof. Mauricio Ramos ang nangunguna sa aking balintataw.... mag ta-tatlong oras nako, wala pa rin akong mapigang pangalan ng mga Kabukong balikbayan na dapat parangalan sa kanilang mabuting layuning makiisa... pass muna.

Galante ang pa-raffle, at give-aways. Isa sa nanalo si Ka Eisen Montillano. Inusyuso ko.

"Oi, Eisen, ano tong napanalunan mo?", Sabay binuksan ko. "Oy imported to ah". Saka pa lang tila nagising si Eisen at tiningnan ang laman ng balot na kanyang napanalunan. "Aba! maganda yan, pampadulas", wika ni Eisen. "Maghunusdili ka Eisen, madulas nga yan pero hindi yan pampadulas" pagsawata ko kay Eisen. "Ba't ano ga iyan? tanong niya. "Lotion lang to, imported na lotion, Eisen" sagot ko. "Ay di ga tama rin ako? sa amin sa Mindoro parehas na rin tawag dyan." "Ah...ok" pagsang-ayon ko. "Basta sure ka hindi yan sardinas ha?" pahabol ko pang sabi.

Kinaumagahan, masarap na almusal ang nakahain. Pamilyar ang menu ng mga pagkain. Sinadya nga yatang gayun ang ipatikim sa ating panlasa upang manariwa sa ating mga ala-ala ang karenderia ni Ate Ets at Inang sa Old market nung araw ng ating kasibulan.

Itlog na maalat na me kamatis, Nilagang okra, sitaw at talong na isinasawsaw sa bagoong at isinukang kanin na kulay dugo. "Isinukang kanin...!!! Zx!rrzx@ !!! Kinusot kusot ko ang aking mata. Isang tumpok ng mamasa-masang kanin ... me tila laman ng isda na hinimay...kinulayan lang pala ng atswete... pero totoo, parang isinuka ng lasing!

Nasa ganun akong naguguluminahang nagmumuni-muni na me hawak pang plato at kubyertos sa pilahan ng pagkain, nang lumapit si Eisen upang kumuha rin ng almusalin.

Unang sinandok ni Eisen ang papaitan. Sa loob-loob ko, lasenggo pala talaga si Eisen, kagabi ko pa nakitang nag-iinom yan kasama si Jun Lecitona. Ngayun, breakfast na, pulutan pa rin ang inunang pang-ulam. At sumunod, dumampot si Eisen ng mga nilagang gulay, tulad ng okra, sitaw at talong. Sumandok ng dalawang kutsaritang bagoong at binudbod sa ibabaw ng okra, sitaw at talong. At at at sinandok din ang kanyang isinukang kanin kagabi... at at at hindi ko sya nakayanan... aaaahhh!!!

Part 2: TALAARAWAN ng MULING PAGTITIPUN-TIPUN NG MGA KABUKO ng CLSU ABRIL 16, 2011

Nagsisimula na nga ang programa nang dumating ako.

Hindi nila masyadong napansin ang aking pagdating sa dahilang sila ay nakatalikod at pumipila sa pagkuha ng pagkain. Nakipila na rin ako sa kanilang likuran.

Masagana ang nakahandang mga pagkain. Ang pinaka-nagustuhan ko dun ay yun brocolli with beef na hiniwa ng manipis na akala mo ay nginuya na.

Sosyal ang pahimagas na imported prezel na walang lasa, na kailangan paliguan ng tsokolateng umaagos na parang lahar sa bandehado, sabay sipsip sa daliri dahil hindi maiiwasang dumanak ang tsokolate tuwing idu-dutdot ang pretzel na imported.

Matapos magdilim na ang paningin ng karamihan sa labis na kabusugan, ay sinimulan na ang umaatikabong sayawan.

Enter Rolando Gutierez, a.k.a. Lampel! Mas mahaba ang hair nya ngayun.

Si Lampel ay matatandaang kasama rin natin nung nakaraang taon sa Kabuko 3rd Batch Golden Celebration na ginanap sa RET Canteen.

Matapos ang masayang tagpo na yun ay biglang napabalitang siya ay nabaril. Mabuti na lamang at malakas ang kanyang katawan sa ka ba-ballroom dancing kaya nagawa nyang makatakas at maka-akyat sa pader kahit me tama na ng bala sa dibdib.

Sa kabutihang palad, siya ay nadala agad sa ospital sa tulong ng ating dambuhalang kabuko, Big Bro. Romy L.

Makalipas ang ilang araw, ideneklarang ganap nang ligtas si Lampel at kinunan sya ni Big Bro. ng larawan na nakaupo sa hospital bed habang nakasandig sa dingding. Nakahubad ang kalahating katawan na may benda. Labas ang isang utong sa dibdib. May munting ngiti sa labi at bahid ng balasik ang maaaninag sa kanyang mukha, marahil dala pa rin ng trauma sa kagaganap lang na trahedya sa kanyang buhay. Kung babalikan ninyo ang kanyang larawan na pinost ni Big Bro, para syang ka dobol ng aksyon star na si ROI VINZON.

Sa pagbabalik tanaw, tinawagan ko si idol Bongget nung araw na yun. Tinanong ko sya kung kaya nya yun na umakyat ng pader habang me tama ng bala. Sa totoo lang, kasama na ako, aminadong di namin kayang umakyat ng pader kahit walang tama ng bala. Kung si idol Bongget nga, sabi nya, kahit sa kama pa lang, hirap na syang sumampa.

Dahil sa balita sa pahayagan at caption na ginawa ni Big Bro sa picture ni Lampel, nalaman ko na Rolando Gutierez pala ang tunay nyang pangalan. Sa nakita kong tatag ni Rolando G. ayon sa kanyang postura, nasabi ko ki idol Bongget na mas mukha pa pala kaming Bading ni Bongget kaysa kay Rolando.

May pangamba akong kinakapa sa aking puso. Nag-aalala ako sa hinaharap na kung pano na ang kahihinatnan pagdiriwang sa darating na 4th Batch Kabuko Reunion natin kung wala na si Lampel. Naisip ko lang na baka iwanan nya na ang career na pag D D.I. at ipagpatuloy na lang ang pagiging aksyon star.

Hay salamat, sya pa rin pala si Lampel. Napamahal na rin sa mga Kabuko, at ngayun, kasama pa rin natin at patuloy na namamayagpag. Eto sya ngayun at totoong-totoo na nagbibigay aliw sa mga Kabuko, may baon lamang syang tig kakalahating dosenang T-shirt at tuwalya dahil sa hirap ng kanyang galaw, tila may irrigation pump ang kanyang katawan na bumubuga ng pawis.

May isang magandang balita pa. Dumating ang dyosa ng Cocofed, si Aileen Solidum, at may baon pang D.I., kaya dalawa na ang miyembro sa ating Federacion. Di ko pa nakuha ang kanyang pangalan.

Ganun pa man, binabati ko ang bagong panauhin ng mga Kabuko na katuwang na ni Lampel ngayun. Pagkatapos ng okasyon na ito, sana ay mag-iingat din sya, baka makatulad sya sa karanasan ni Rolando Gutierez, a.k.a. Lampel.

Itutuloy... abangan uli..

Part 1: TALAARAWAN ng MULING PAGTITIPUN-TIPUN NG MGA KABUKO ng CLSU ABRIL 16, 2011

Gumayak ako patulak ng CLSU kasama ang aking paboritong lambingan na si Jackdmajikdragon.

Nag text si Kabukong Olib: Nasan kana? Attend ka ba sa reunion. Me dala ka bang Sound System.

Nag text ako: Nasa NEW YORK pa ko. Wala akong dalang Sound System. Dala ko anak ko.

Text uli si Olib: Niloloko mo na naman ako, kausap lang kita kahapon na nasa bahay mo pa ikaw diyan sa Paranaque.

Text din uli ako: Malapit lang kami sa NEW YORK, cubao!

Pansamantalang namahinga ang daliri kong naka assign sa pag te text.

Pero makalipas ang 45 minutos, nag to-tot ang celfon ko, palagay ko si Olib na naman ito, sabi ko sa sarili ko.

Sino pa nga ba? text ni Olib. Abah nahulaan nya iniisip ko!

Hinulaan ko na rin iniisip nya, kaya sinagot ko na agad: "Dito na ko sa MINDANAO".

Ha!!!, sabi mo kanina nasa NEW YORK, cubao ka, pano ka napunta ng Mindanao? bulalas na tanong ni Olib.

DITO KO DUMAAN SA MINDANAO, avenue PAPUNTANG NLEX KASI MAS SHORT CUT!, inis na nag textback ako.

Ahh ganun ba?... Di ko na sinagot para makatipid sa unlitext ko.

Dumaan kami ng SCTEX at lumusot sa Talavera.

Malapit na sa CLSU nang maalala kong di pala ako naka pagpa-reserve ng Overnite Accomodation. Napilitan akong mag text ki Olib, na agad namang sumagot na tila may magandang balita. Fully booked na daw sa loob ng CLSU Campus ang lahat ng hotel, hostel, at anu pa mang uri ng lodging house.

Dun ko napagtanto, di ko pala dapat tinarayan ang isang Olib na nangangasiwa ng resevation ng aming delegasyon.

Mabuti na lang naalala ko na me natulugan kaming malawak na Hotel nung nakaraang taon, lampas main gate ng CLSU, sa bandang kanan, halos katapat lang ng BPRE nung minsan dumalo ako sa pagpapalit ng bagong pangalan ng nasabing ahensya, na ngayun ay PHILMECH na.

At kami ay tumigil sa entrada na natatanuran ng guwardia na sumipat sa amin. Matapos malaman ng guwardia ang aming pakay na magche chek-in, tumiklop ang harang sa gate na stainless na tila accordion.

Nang makapasok na kami at bumaba na ng sasakyan, nagpalinga-linga ako sa paligid.

Natanaw ko sa tapat-kabilang kalsada ang compound ng dati ay NAPPHIRE na naging BPRE at PHILmech na. Tumingala ako sa langit at natanaw ko ang torre na me karatula na animo nagsasabi ng pangalan ng gusali. Sa aking pag-aninaw sa mga letra ay P-H-I-L-S-I-C-A-T.

Nag-aagaw na ang liwanag at dilim nung mga oras na yun.

Nag to-tot uli ang aking CP. Siyempre si Olib uli: Naka check-in ka na ba? Nagsisimula na ang program.

Teks ko: OO, naka check-in na ako dito sa Hotel nina Takris.

Teks nya: Ha??? Me hotel na ba sina Takris???

Teks ko: Meron, dito nga ako nag check-in last year, sa may tapat ito ng NAPPHIRE na naging BPRE na naging PHILMECH, na hindi ko na alam kung anong isusunod pa na pangalan.

Teks nya: Tange! hindi yan kina Takris. Joint venture yan ng CLSU at China.

Teks ko: Tange ka rin! Siguradong kina Takris ito na asawa ng dati kong titser sa Engineering na si Prof. Emil Sicat. Me ka joint venture sila na foreigner, na ang pangalan ay PHIL, kaya pinangalanan nila ang Hotel na to na PHIL-SiCAT. Segi nga, tumingala ka sa Tower, ang laki-laki ng letra.

Mabilis akong nagbihis, iniwan ang gamit sa Hotel, nagmamadali para makahabol sa kaganapan ng pagdiriwang sa CLSU Canteen ng mga 4th Batchers na mga Kabuko.

Nagsisimula na nga ang programa nang dumating ako.

Itutuloy.... Abangan....

Part 2. Garbage In-Fuel Out (GI-FO) Power Plant - My Reply To All Reactions

Thank you for your interests and gesture of support in our triumvirate venture that comes from nowhere, started just like a pop in the air.

That would really be hard to believe, except in believing that it was providential when we, ALEXIS BELONIO, VICTORIANO OCON & ANTONIO CO meet each other.

Construction of the Gasifier Reactor is not too complicated because it was already done in a simple manner by a simple man, Eng'r. Alexis Belonio in his short stint work in our neighboring country few years back. It does not require computerized gadgets that we have to rely from foreign sources. It is so simple that I was able to comprehend it, if not, I would not be in this business.

It will not need tons of money. Not even the steel and iron materials needed will weigh in ratio and proportion by the tons. The actual cost of materials is very minimal. It's Greed that escalates the astronomical price of any meaningful project.

For some logic, household use LPG to cook, then later, LPG was used to fuel an automotive engine that drives the axles in order to deliver us from place to place. See our taxis now?

For more than a year now, from the time Alexis Belonio gifted me his Rice Husk Gasifier Stove, I already weaned my household using LPG for cooking for more than a year now also. If RHG stove produces gas for my cooking, then, it can also be used as alternative fuel to an Industrial Engine, which can drive a dynamo to produce electricity.

Rice husk is a form of BIOMASS, garbage is also a BIOMASS, therefore, they will produce gas, just like what happened in our previous experimentation.

I may not be accurate in describing what kind of gas was produced, but my simple mind tells me that if it burns, probably, there was gas.

There will be no need for segregation of garbage here. The only waste material to be rejected are glasses and irons, and that would be not much of a problem. Glasses and iron will never reach the dump-site anymore, because scavengers are actually putting premium looking for them.

Gasification can be produced in big scale or small scale. I have once shown some of you my small demo unit, and it works before your very eyes. I still have a miniature model that becomes my favorite toy nowadays, it is a gasifier as tiny as Alaska Evaporada tin can.

This project is not ambitious. We would just keep it simple and let destiny drift us to where we should be.


Tony Co, for and in behalf of Alexis Belonio and Victoriano Ocon

Garbage In - Fuel Out Power Plant

(Harnessing renewable energy out of wasteland, Caring for Mother Nature and Protecting the Well-Being of Mankind)

Introduction

Last Friday, April 08, 2011, I escorted to Cebu City the man whom I come to know very well just lately. I knew that he will be one of the KEY in our desperate search to ease the environmental and energy crisis in our midst.

He is in the league of our National Hero, Dr. Jose P. Rizal, at least in his analytical and scientific mind, but more so, of their identical height.

I proudly walk along Eng'r. Alexis Belonio to meet with a young enterprising Agricultural Engineer based in Lapu-Lapu City, Eng'r. Victoriano Ocon.

They've got each other as a perfect match.

The former has a data bank of vast know-how on pratical technologies that we ordinary mortals can not readily comprehend, and the latter has an uncanny ability of adapting practical manufacturing processes on any job order at hand.

They are both good on their respective approaches on R&D.

Belonio employs a very conscientious methodology in his Research & Development (R&D), while Ocon efficiently and accurately executes his Review & Duplicate (R&D) technique.

Facts and Situation

For some rough statistics, Cebu City is churning-out 500 tons of garbage daily. Their dump-site of 15 hectares is now 40 feet high and already reached its maximum holding capacity.

In this case, the initial step done by the City Council was the passing of an ordinance meant to subdue the further building-up everyday of the mountainous wasteland.

And the concrete action done by the City Government to confront this garbage malady, is the commissioning of the expertise of Eng'r. V. Ocon in fabricating Material Recovery Facilities (Recycling Equipment).

At the Cebu dump-site, former scavengers are now machine operators, working on a 25 hour shift, feeding the ITDI-DOST BIOREACTOR ST1000 composting equipment. Some are engaged in the SHredder Machines where chopping and sorting of garbage materials is done.

The target number of BIOREACTORS to be installed is 20 sets. At 1 ton per batch per 24 hour capacity of converting garbage into organic fertilizing material, it would only be a 20 tons daily elimination and disposal of unsavory garbage odor; a far cry from the towering smokey mountain wastes waiting to be processed.

Swift Meeting of the Minds

Being an Agricultural engineer myself, like both of them, I have this propensity of regaling my colleagues in my profession about my readings, technological encounters, and little discoveries. One of this I shared to Ocon, is the gasification process that is taking place on a Rice Husk Gasifier Stove, which is a brainchild of Belonio, in that he won from this the Rolex Award for Enterprise given in Geneva, Switzerland in 2008 and subsequently won another for that related technology from The TECH Award in San Jose, California in November 2010.

Ocon, who is in the heap of great challenge in reducing the volume of waste in Cebu City, thought of summoning the technology of Belonio in gasification. He wasted no time in flying to Manila to meet Belonio.

I am the one in-charge of arranging their meeting. I picked-up Belonio in Nueva Ecija in the middle of the night. I meet Ocon at the Centennial Airport. Together we went to our meeting place at Mr. Poon's Kitchenette in Banawe, Quezon City.

Along the way, brainstorming began and immediately ended.

We just eat our meals at our meeting place. A little of pleasantries, then we parted ways with our calendar marked April 08, 2011, destination: Cebu City.

As Cebu Pacific plane touched down Cebu Airport runway, Ocon was already waiting for us at the exit gate. Again, brainstorming ensued until we disembarked at the manufacturing plant of Suki Trading Corporation, a growing venture in the fabrication of agri-industrial machines and livelihood equipment.

A stack of shredded garbage and plastics were already prepared, loaded them into the Rice Husk Gasifier Stove which I previously sold to Ocon. Belonio wanted to find-out if it will burst into flame when shredded garbage will be used as fuel medium in lieu of rice husk. And voila! It's flaming wildly and odorless. Alexis Belonio then declared, "gasification of garbage can be used to fuel an electric generator set!"

After that brief burning demonstration, we immediately proceed to the dump-site to conduct an ocular inspection. As it was said, there lie the sprawling wasteland of 15 hectares of 40 feet high garbage. Existing Bioreactor machines in operation become tiny processor, in stark contrast to the volume of variety of waste materials in waiting.

Planning stage was already done. There is an unwritten mutual agreement reached. It may be like a whirlwind marriage of gift and talents of both Agricultural Engineers, Alexis Belonio and Victoriano Ocon, with me as witness, I could see an expeditious and successful result of their union.

I will keep you posted on the development of this humble effort of ours to make a difference in our field of Agricultural Engineering.

Meantime, you may check some works and backgrounder of our subjects. Just goggle or wild search the name Alexis Belonio and you will find that name synonymous to "biomass gasification" and visit the website of Victoriano Ocon at www.sukitradingcorp.com to see his main enterprise.

Antonio H. Co
Central Luzon State University, BSAEn '85
Registered Professional Agricultural Engineer 0002831

BYAHE NA

Bukas, Viernes, ika 18 ng Marso, 2011. Sasama ako sa byahing Bikol.

Wala namang tunay na sadya, gusto ko lang makipaghuntahan sa mga pasahero habang nasa daan.

Kapag nandun na rin lang sa Bikol, binisitahin ko ang organic farming at organic piggery raising dun ng isang pinsanin. Kakatay ng mailap na manok. Mamimili ng katutubong bigas na binayo.

Isabay ko na rin ang pangangampanya na maibahagi ang teknolohiya ng walang kamatayang Rice Husk Gasifier ni Alexis Belonio.

At higit sa lahat kaya gusto ko magliwaliw, ay kailan pa nga ba natin ito gagawin, pag tayo ba ay mukhang hukluban na?

Makinig ka Idol Bongget!

TSUNAMI SA AKING BAYAN

March 11, 2011, Intensity 8.9 yumanig sa bansang Hapon.

Agad kasunod ang tsunami na rumagasa sa pamayanan. Linukuban ang kalsada at namayaning pansamantala ang karagatan.

Naalarma ang sanlibutan, kanya-kanyang sagap ng balita sa internet.

Sinilip ko ang mapa ng Pilipinas na inilatag ng GMA7news para sa babala ng nakaambang kasunod na epekto ng malakas na lindol, ang pagsalasa ng Tsunami.

Nakita ko ang kulay pulang pananda sa bandang hilagang silangan, at ito ang mga kostales na pamayanan ng Pilipinas na kasama sa prediksyong nakatambad sa panganib ng Tsunami.

Ang kanang bahagi ng mukha ng mapa ng Pilipinas ay siyangang hilagang-silangan.

Mula sa taas ang Cagayan, kalagitnaan ang Quezon, Camarines at Samar, at sa ibaba nito ay ang probinsiya ng Surigao at Davao Del Sur.

Ito ang kabuoang nakatalang tatamaan ng nakaambang panganib sa loob ng ilang minuto na lamang nung araw na yaon.

Bumalik sa aking gunita ang dekada 70, sa pangyayaring sumapit ang lagim sa ilang isla sa aming bayan dala ng Tidal Wave. Nahintakutang nagsilikas ang mga tao tungo sa taas ng kabundukan. Ang iba ay nakaligtas sa pamamagitan ng pag-akyat sa mga puno ng niyog.

Dahil sa ala-alang iyon, napagtanto kong itong bukambibig na Tsunami ngayun, ay sya ring Tidal Wave noon. At natiyak kong gayon nga ayon sa Encarta Dictionary.

Agad kong tinawagan ang malalapit na kaibigan upang ibahagi ang mga paalala at paghahanda ayon sa babalang napulot ko sa malawakan at kasalukuyang oras na balita sa Internet.

Salamat na lamang at lihis, ligtas at payapang lumipas ang minuto, oras at araw na di na nagpakita ang Tidal Wave o Tsunami.

Magsisilbing talaan ng panahon na lamang ang blog na ito.

At kinaumagahan, kinumusta ko ang aking mga kabarangay.

Masayahing ang mga tao sa aming nayon. Tipikal na sinaunang buhay. Sa kanang bahagi ng karsada ay bulubundukin at sa kanan ay ang matandang ilog na aming pinaglulunoyan ng walang sawang kaligayahan sa paglalangoy.

Mabuti naman at mulat na rin sila sa mga sariwang balita. Natuto na ring maghanda sa panahon ng nakaambang kalamidad.

Ang mga antigong matatanda ay natuto na ring sumunod na lang sa agos at payo ng mga bata.

Subalit me mga salbahe ring namang mga bata. Ito yun mga kabataang hindi kasali sa nabanggit ni Gat Jose Rizal na " kabataang pag-asa ng Bayan".

Ang mga dyaske kasi, pinagtatakot ng husto ang mga matatanda. Sinabi nila na mas malaki at mataas ang Tsunami kaysa sa Tidal Wave. At ang Tsunaming ito ay manggagaling lang sa karatig na ilog sa kanilang bakuran.

PALUWAGAN

Nagising ang aking kamalayan sa usaping PALUWAGAN nung panahong kasisimula ko pa lamang mamuhay bilang isang bata pang namamamilya. Ito ang panahong napagtanto kong totoo pala ang kahalagahan ng EKONOMIYA, na dati ay sa silid aralan lang namin napag-uusapan nang may pagkabagot. Seryoso na nga pala ang buhay may pamilya at kailangan magpalinga-linga na sa lahat ng bagay na maaaring makalikop ng pondo para rin sa pamilya.

Ang paksang PALUWAGAN ay natagpuan ko rin sa loob ng organisadong Kooperatiba. Ito ay ang pagsama-sama, pag-ambag-ambag ng tig-karampot na halaga ng bawat isa, na kung susumahin na ay isa ng malaking kaluwagan sa nakatokang tatanggap ng kabuoang halaga.

Isang napakalaking simbolo at testimonya na sa pagkakaisa ay may lakas. Subalit sa kasawiang palad, bago sumapit ang nakatakdang sasahod sa kulelat na panahon, naglalahong parang bula ang mga unang nakatanggap na. Ito lang ang malpraktis na kumikitil sa magandang mithiin ng PALUWAGAN.

Samakatuwid, masigla ang samahan sa simula, at kalaunan ay unti-unting ginagapang ng kasakiman ang puso ng ilang nakinabang na. Maging isa man ang mag-abandona sa kanyang karampatang ambag matapos makasahod, ay pihong mapipilay ang daloy ng biyaya sa mga susunod pang nakatakdang sumahod.

PALUWAGAN. Isang magandang kataga, subalit bakit bigo?

Sa aking palagay, may maganda at tumpak na kahulugan ang PALUWAGAN. Kailangan lang sigurong baliktarin ang konsepto. Kung sa naunang programa ng paluwagan ay hinahangad ng bawat isa na maunang sumahod, puwes, sa pagkakataong ito, walang magnanais sumahod ng nauuna, at kung maaari lang, 'wag na lang dumating ang oras na maisalang pa.

Inihahalintulad ko ang konseptong ito sa kahulugan ng "Mapalad ang nagbibigay kaysa tumatanggap" (It is better to give than to receive), dahil higit ang pabuyang tatanggapin sa langit ng taos pusong palabigay.

Sa punto ng talinhaga, bihira ang tunay na naniniwala dito, kasama na rin yata ako. Tama sa teorya, ngunit, hindi lubos na isinasakatuparan. Kung ginagampanan man ay takal na takal o pa pitsi-pitsi lamang. Pano nga, may kanya-kanya tayo ng antas ng kagahamanan.

Ay kung tunay ngang paniniwalaan, bakit nga konti lang at pakonti-konti pa kung magbigay?

Si Bo Sanchez lang siguro ang payak na magandang halimbawa sa ating lipunan, at meron ding iba ngunit umabot na ang kanilang yaman sa karurukrurukan kung kaya't madali ang kanilang pagganap bilang mga pilantropo.

Sa puntong literal, tumpak ang kasabihang "Mapalad ang nagbibigay kaysa tumatanggap" (It is better to give than to receive), sa tulad ng nakagawian nang gawin ni Manny Paquiao sa ibabaw ng lonang entablado. Hindi lamang kayamanan, pati karangalan ay naiiuwi nya dahil sa dami ng kanyang ibinibigay na suntok sa kalaban.

Ayaw nating mamatay agad. Ayon sa teorya ng paborito kong manunulat na si Jessica Zafra, kaya daw may takot tayo sa hindi inaasahang maagang kamatayan ay sa dahilang may kamalayan tayo na totoo ngang me katapusan ang ating mortalidad. At kung sakaling alam nating wala palang kamatayan ang tao, tiyak na mag-uunahan pa tayong tumalon sa matatayog na gusali o kaya ay salubungin ang rumaragasang siks bay siks.

Alam natin na tatanda at tiyak mamamatay rin tayo, kaya naman gumagawa ng paraan ang maraming tao para mapigilan ang pagtanda, mapahaba ang buhay. Nandyan na ang pagpapahid sa mukha ng kung ano-anong malalagkit na krema, tumutungga ng matatamis na likidong organiko, lumulunok ng tabletang walang approved therapeutic claim at iba pang panindang naglilipana sa kamay ng mga taong gustong maghanapbuhay. Kitams? Parang lagareng hapon. Yung kumukunsumo naghahangad ng buhay, yun naglalako, naghahanap buhay din. Lahat gusto mabuhay.

Ay buhay, simple lang ang solusyon dyan, pabagalin ang orasan upang tumagal ang buhay, o kaya ay dagdagan ang orasan ng 6 na oras isang araw upang maging 9 na araw ang isang linggo, 15 buwan isang taon - at kung 50 anyos ka na ngayun ay parang 37.5 anyos ka pa lang samakatuwid. Alam ko, kukuha ka ng kalkyuleytor para subukan ang matematiks ko.

Balikan natin ang PALUWAGAN. Nangyari ito kamakailan lamang sa samahan ng mga dating Iskolar ng Bayan ng Central Luzon State University (CLSU) sa bisa ng COCOFED Scholarship Grant nung panahon ng dating Pangulong Ferdinad E. Marcos, dekada 70 hanggang 80, kung saan karangalan kong ako ay mapabilang.

Dahil sa aking pagbubulalas ng damdamin sa isang Blog dito sa Multiply at Facebook na may pamagat na "DISTRESS CALL", napukaw ang pusong pakikiramay ng aming kawan. Tulad na istilo ng isang PALUWAGAN, kami ay nag-ambag-ambag ng munting nakayanan at inialay sa mag-asawang kasamahang, na impit na sinasarili ang pagdurusa na dinaranas nila at ng kanilang mahal na anak na nasa bingit ng kamatayan at nakamamatay na gastusin.

Sila ay nagpapasalamat subalit malungkot na sumahod ng aming pinagsama-samang nakayanan na dinagdagan ng ilang simpatiya at pagdarasal pa.

Sa ganitong pagkakataon, walang naghihinakit na hindi nakatanggap ng sahod, ni wala man lang nag-uunahan magdeklara na susunod na sumahod. Wala rin puwang ang kuropsyon dito dahil ang ngalan ng lahat ng nag-alay ng tulong ay nakalista ang full name and address sa ulap ng langit.

At kung alam lang nila na higit na malaki, in bold letters with glitters pa ang mga titik ng pangalan ng sinumang malaking magbigay, palagay ko, mag-uunahan na naman tayo at magpapalakihan pa ng bigay.

Amen ba? Amen!

Ang Kaibigan Kong SAMKIDLAT Para Sa Lahat

Salamat sa iyong bukal na pagsulpot sa kamalayan ng sang kabukohan, at ako ay higit na nagpupugay saiyo sa dahilang binasag mo ang iyong pananahimik sa ngalan ng pag-aalay ng suporta sa isang kasamahan.

Salamat din sa iyong paglalahad ng isang trahedyang nangyari sa iyong buhay na may lakip ng himala sa iyong pagkakaroon ng pangalawang buhay. Sino nga ba naman ang bubuhayin kapag tinamaan ng kidlat, higit ang lupit nyan sa "tinamaan ng Lintek".

Minsan ko nang naipakilala sa ating samahan ang alamat sa likod ng iyong dumadagundong na pangalang SAMKIDLAT!!! kssst brooom sez boooommmbaaaa!!!!!!

Subalit wala man lang naniwala sa akin nung mga oras na yaon. Nais ko lang naman na ibahagi ang aral na mag-ingat sila na gumawi sa lugar na tila ligid ng sagingan tulad ng lugar na pinangyarihang naganap na sakuna sa iyo at 3 pang kasamahan. At higit sa lahat ay huwag maghamon o makipagpustahan na "tamaan ng kidlat" ang sinumang nagsisinungaling.

Ang katotong Sammy ay alam kong hindi sinungaling, maliwanag na nadamay lang dahil nagawi sya sa isang lugar sa maling pagkakataon, at sya nga ay himalang nabuhay.

Maraming himala ang nangyayari sa buhay ng aking kaklase at kaibigang Sammy.

Likas ang kanyang talino lalo na sa numero. Di ko malimutan ang kanyang galing sa klase namin sa Mechanics sa isang board work na ibinigay nang aming guro na si Prof. Pedro O. Gelilio ng CLSU. Sya lamang ang tanging nakakuha ng tumpak na kasagutan at pansamantalang tumiklop ang mga bituin ng magagaling din naming kamag-aral na sina Arturo Francisco, Nemesio Escobinas at ang nasirang Ferdinand "Ninoy" Aquino.

Ang maipipintas ko lamang kay Sammy ay ang kanyang malilinggit na "handwriting". Napakahirap talagang unawain ang kanyang dikit-dikit na panulat na tila hugis maliliit na ipin ng daga. Sa palagay ko ay mas madaling pag-aralan ang sign language kaysa mag decode ng mga titik na isinulat ni Sammy. Kahit siguro medical transcriptionist ay magreresign sa trabaho kahit mataas pa ang sweldo kung panulat ni Sammy ang i-tra-transcribe. Hindi ko maubos maisip kung pano nakapasa ang loko sa "Drawing I & II sa ilalim ni Prof. Reyes noon. At yan ang kauna-unahang himala na naganap sa buhay ni Sammy.

Si kaibigang Sammy ay mala inbentor din ang kaisipan. Mayroon syang konsepto noon na gumawa ng isang fire-proof na lawanit. At bigla na lang kalaunan ay sumulpot ang hardi-flex na hango sa kanyang orihinal na ideya.

May mga ginawa rin syang matibay na pugon na yaring semento para sa gatong na uling noon. At umorder pa nga ako pero nadaganan si Sammy sa dami ng inorder ko kaya di na nakapagdeliver, at isa pang dahilan ay napakalayo naman ng Gumaca sa Paranaque.

At ang isa pang kagila-gilalas na kwento ay ang kanyang pagbibigay lunas sa sakit sanhi ng sirang ipen. Nakatuklas sya ng isang uri ng halamang baging na ginagamit nyang pampausok sa tenga ng pasyente at nagpapaalis ng sakit ng ipen. Sinasabi nyang napapalayas ang mga uod na nananahan sa bulok na ngipen na tila nagsilbing "tear gas" ang usok na pinadaan sa tenga at tumatagos sa loob ng bibig ng tao.

Ang mga naturang kwento sa akin ni Sammy ay aking pinaniniwalaan hanggang sa mga oras na ito dahil kilala ko siya bilang totoong tao. Hindi nya ako lolokohin at alam ko rin kung kailan sya nagbibiro. Alam ko talagang hindi sya magsisinungaling sa akin at ang isang prueba dyan ay ang pagkakaligtas nya sa tama ng kidlat.

May iba pang kwento na hindi kapani-paniwala subalit depende kung sino ang nagkwe-kwento, ay maaaring maniniwala rin kayo. Tulad nitong kwento ni Pareng Rudy Sadia na isang ring matalik na kaibigan. Ang kwento nya ay isang kababalaghan. May ginanap daw silang exorcism, at nakita nya sa kanyang harap mismo kung paano umikot ng mabilis ang isang lalaking sinaniban ng masamang ispiritu, lumuwa ang napakahabang dila, sumuka ng likidong pagkabaho-baho at nagsalita sa kakaibang tono ng ibang boses. Ang nasabi ko na lang kay Rudy ay - "kung ibang tao ang nagkwento nito ay di ko paniniwalaan, subali't dahil ikaw ang nagsabi nito, sumasampalataya ako" at inulit nya rin ang kanyang pagdidiin na kumpirmasyon.

Tinatawagan ko ang Pareng Rudy ko na sana magpahayag naman ukol sa paksang ito para naman lalong tumaas pa ang rating ng aking credibilidad.

Balik tayo sa dating bida ng ating usapan, kay SAMKIDLAT!!! kssst brooom sez boooommmbaaaa!!!!!!

May proyekto rin si SAMKIDLAT tungkol sa pagpapaanak ng alimango "in captivity". Milyon milyon ang itlog ng buntis na alimango. Sinubukan niyang maghuli ng buntis nito at ikinulong, binigyan ng pagkain, inalagaang maigi. Subalit sadya nga yatang ang naturalesa nito ay manganak lamang sa isang layang galaan.

Tatapusin ko na muna ang bahagi ng kwentong ito at itutuloy ko na lang ang susunod na yugto na tatalakay sa pagiging siyentista ni SAMKIDLAT. Aalamin ko rin ang latest development ng kanyang Alimango Project. Nais ko ring isabay na rin ang pagtalakay sa aking pananaliksik kung paanong ang organikong damo ay mako convert sa gatas.

Dito ay nais kong magkaroon ng kolaborasyon kay SAMKIDLAT dahil sya na siguro ang kasagutan sa misteryo kung paanong ang damo ay may kalalabasang produktong gatas. Sinasabi nya sa ngayun ay nagpapakadalubhasa at isinusulong nya ang adhikaing tangkilikin ang "ORGANIKONG KILUSAN".

A Time I Wish You Were Here

TO: BUKOLANDIA

I am forwarding to you the PM to me of Ardith. I don't have much time to rewrite it, so I am just forwarding her message to me.

Message like this can not be contained within ourselves, it has to be expressed. Ultimately, it will dawn on us that this expression of grief is wanting a reciprocal of sympathy.

This is our opportunity to offer our words of comfort, as if taking away a portion of their sorrow, no matter how ephemeral our effort to buoy up their spirit.

--- On Wed, 6/10/10, ardith flores wrote:

From: ardith flores
Subject:
To: kanvar_ent@yahoo.com
Cc: ardith_flores@yahoo.com
Date: Wednesday, 6 October, 2010, 2:53 AM

Tony, Pinaiyak mo naman ako ng husto dito sa ginawa mo, kaya pala hindi ako makatulog, naisipan kong magbukas ng email ko, di ko pa natatapos basahin ang posting mo ,nagigising ako sa katotohanang anumang oras pwedeng mawala si hezron sa amin, kaya na touched ako ng husto, iyak ako ng tudo, dahil nasa end stage na siya ng taning na 5 years, para sa isang ina o magulang na katulad natin ito ang pinakamahirap na yugto o sitwasyon ng buhay kung paano na ito malalagpasan, lalo na't nakikita ko na gustong-gustong mabuhay pa ng anak ko. hindi ko kayang ilarawan ang pagdurusang nararanasan ng aming pamilya. Totoong napakahirap ,di ko kayang ipaliwanag. nahahanap ang pera at nakakaraos , pero ang realidad na nasa rurok na ng taning ang anak ko, di ko kayang harapin ang katotohanan sa panahong ito, mas gusto kong ako na ang mauna at umako ng lahat ng paghihirap niya, eh. pakisuyong tulungan nyo kami thru prayers na maging matatag dahil may apo pa kaming palalakihin, nung kasalukuyang nagbibibleed sya panay ang bilin nya kay alain na hwg pababayaan si zoe at pag-aaralin namin at nong 1 wk na syang nakaconfine dinala si zoe sa kanya basta't tinititigan nya lang ang anak nya, damang-dama namin ang kalungkutang nadarama nya habang nakatitig sa anak nya. 25 years old na si Hezron B-day nia last Sept 17. 9pm inatake syang bigla. Sana makarecover pa sya,nakakagalaw-galaw na sya although napakahina pa. Sa bahay nalang namin sya aalagaan at palalakasin, hopefully makalabas na kami this week. Thanks and regards to the whole family. Ardith

Distress Call

TO: BUKOLANDIA

Please forgive me for posting this private matter.

I can not continue my work today because it's bothering me. Maybe after writing and sharing with you this heavy baggage in my heart, I could proceed to what I am being pre-occupied as usual.

It came to my knowledge. I could feel the pain and pressure.

I think he is 21 years old. He has a congenital heart ailment. For the past 5 years (not sure of the time) he is living with an stand-by oxygen tank which is his refuge every certain number of hours round the clock. He takes Viagra everyday to make his blood circulate???? or what, I can't remember how his mother explained it to me. You know, its really hard to comprehend a narration of human drama elaborating the gravity of his and mother's suffering. The cost of that Viagra alone and other medicines is P800 plus a day. But if complete medication will be followed, they need at least P2,500.00 a day.

My figures are maybe inaccurate, but it remains a huge uncertainty to bear.

The patient would also suffer bouts of seizures or attacks, I don't know the medical term. And every episode would send the whole family in panic to the hospital in Manila, shuttling by boat and bus all the way from Polillo, Quezon.

Just lately, he was bleeding, in the arms of his father, he lays for 4 hours on a boat that conked out in the middle of the sea, and finally reaching Manila at the Heart Center but can not be accommodated due to unavailability of room. So proceeding to St. Luke's, where an uncle of the patient attends him for free, but the hospital services bill and the nature of the patient's case is really very expensive.

They were there at St. Luke's for 2 weeks now, supposedly discharged 3 days ago but can not settle the hospital bill of P300T plus. And the bill continues to build up, now reaches P400T mark. The hospital won't accept promissory note.

Ardith Evangelista Flores, 6th Batch Cocofed Scholar, called me up to seek excuse for not coming to remit her Avon product sales proceeds.

I don't like to hear her talking about Avon or Bodega Mo products this time, as we usually discuss small businesses. The hint of her having a problem makes me forceful to inquire more.

The name of his son is Hezron Jefte. He studied at CLSU but eventually quitted due to his health problem. He got married and beget a son, Zoe Quintin, the first grandson of Ardith and Alain. A precious remembrance whom Hezron is always bequeathing almost all the time he is on the verge of eternity.

Whatever worth this posting to anyone, I don't know. I just have to express this, in order for me to proceed doing other things that are only second in importance of letting everyone know, that my friends Ardith and Alain Flores are in distress.

Isang Karanasan Ng Idol Bongget Ko

September 04, 2010, isang araw ng Sabado nang pagtitipon sa Apartment ni Edwin Pasamba sa Pasay.

Ito ang araw ng kapanganakan nina Precy at Mavic na inorganisa ni Millet ang pagdiriwang.

Dumating ako na medyo kulelat sa tagpuang lugar at laking gulat ko na inabutan ang idol Bongget ko.

Bibihirang makaray sa ganitong mga pagkakataon ang kaibigan kong ito, dangan kasi sa kanyang inaasikasong maliit na negosyong Internet Shop sa harap ng bahay nya. Itinuturing kong isang milagro ang nangyaring pagdalo ni Bongget nung araw na yun.

Ako: O idol, buti't dumating ka.

Bongget: O nga, nakapag alibi lang ako na magbabayad ng kuryente.

Ako: Kumusta naman ang bisnis mo?

Bonnget: Mahirap ngayun, pataas na ng pataas ang singil ng kuryente sa Internet Shop ko. Eto nga, dala ko na rin yun bill na inaabot ng P10,500 eh.

Ako: Dapat talaga me iba pang mapagkakakitaan para makaagapay man lang sa lumalaking gastusin natin sa araw-araw.

At doon, naputol ang aming kumustahan. Dumating na rin si Nang-Nang at mayamaya pa si Elma. Tuloy ang pakikipag-sosyalan kina bertdey girls na Precy at Mavic, Host na Edwin & Millet, others guests Marissa, Emily & Lorena. Kainan, konting kantahan, tapos kainan uli.

Maya't-maya pa ay may dumating na iba pang mga bisita na hindi Cocofed. At bigla ay nagkaroon ng product presentation. Para pala akong nagdilang anghel. Kanina lang ay nasabi ko ki Idol Bongget na dapat me iba pang mapagkakakitaan, ngayun heto't nasa harap na namin ang kasagutan.

Nakasilip din ako ng pagkakataon kaya't inilabas ko rin ang aking walang kamatayang Rice Husk Gasifier Stove. Nagdemo rin ako, at muntik ng mamatay ang aking kuko sa paa ng mabagsakan ng bakal na bahagi ng stove.

Di namalayan ang paglipas ng oras, mag-aalas dose na pala nang hating-gabi nang magpaalaman. Si idol Bongget ko ay hindi magkandaugaga sa bit-bit na kung anu-ano. Me bitbit na malaking plastic bag na puno ng Vitaplus product sa kaliwang kamay, nakaipit sa kilikili ang mga brochures, nakasabit sa kanang balikat ang bag na me lamang maliliit na botelya, lotion, kapeng 8-in-1, application forms, flyers, at mga recibo. Nakumbinsi ko rin si Bongget na bumili sakin ng RHG Stove ko at agad akong binayaran. Me kabigatan ang aking produkto kaya di nya na muna ito iniuwi.

Kinaumagahan, tinawagan ko si Idol Bongget upang ipaalala ang delivery ng aking RHG Stove sa kanya. At sya ay nagpasalamat at hindi nya nadala ang aking produkto ng gabing iyon. Ako'y nalilito at bakit nga ba?

Si Idol Bongget na ang nagtuloy ng kwento. Mag-aalas dos na daw nang madaling araw sya nakarating sa kanyang bahay sa Sta. Rosa. Ang kanyang Misis ay hindi na natulog sa kahihintay sa kanya.

At ito ang kanilang dialogo.

Misis: Ba't ngayun ka lang! Nalusutan mo ako kanina ah. Sabado pala ngayun at walang opisina ang Meralco, pano ka makakapagbayad ng kuryente?

Bongget: (tahimik lang)

Misis: Sumagot ka! Siguro me ginawa ka na naman na kabulastugan! Nasan yun dala mong pambayad sa kuryente kanina?

Bongget: (tahimik pa rin) me inilabas, Piso (P1.00).

Misis: Ano yan! Bakit piso ang natira?!!?ZZ*xssst//;!

Bonget: (tahimik pa lalo) Ini-abot ang recibo ng LPC na nagkakahalaga ng P500.00 bilang registration fee, kasama ang ilang produkto na naka-plastic.

Misis: Ibig mong sabihin, binawasan mo ang pambayad sa kuryente para dito?

(Sabay hagis sa paanan ni Bongget ng plastik na naglalaman ng mga produkto)

Misis: Nasan yun sukli nito!

Bongget: (Parang Pipi) Ini-abot ang mas malaking bag na naglalaman ng Vita-Plus at ang resibong nagkakahalagang P7,699.00

(kita sa mata ni Misis ang pagka shock)

Misis: Walanghiya kaaaaa! Sabay hampas ng bag na me lamang Vita-Plus sa kanyang balikat.

Misis uli: Nakakarindi ka. Kulang pa rin ito. P10,500.00 ang dala. Nasan yun tira!

(Walang maipakitang resibo at produkto si Bonnget, yun ay para sa nabili sa akin na RHG Stove)

Bongget: (biglang sumulpot ang kanyang dila) Nandun ki Tony, P2,300.00 yun binigay ko - bayad ng Rice Husk Gasifier Stove.

Misis: (kumislap ang mata) Nasan, nasan na ang Stove na yan ng maihampas ko sa pagmumukha mo!

At doon malaking pasasalamat ni Bongget sakin na hindi nya nadala ang nabili sakin.

Summary: P500+7,699+2300 = P10,499.00 + Sukli P1.00 = P0.00

RED HOT NEWS: RICE HUSK GASIFIER

I'd like to share with you my leisurely fascination, particularly about crude cooking devices. I am easily attracted by some of its unique forms and sizes; and marveling on the variety of fuel sources of its glowing power.

I have been watching, buying and using so many kinds of stoves in the past, which gave me delightful moments while observing each and every performance of those lots. I liked them, but most of the time in the end, there were glitches in their make that did not escape my discriminating perusal. I don't really know certainly what I'm looking for an ideal stove, but sure, I'm always wanting to see more of something yet unknown to me, which can simply be described as an "x-factor", to settle the matter.

But this time, just lately, there is a new make in town which totally consumed my amazement. So here I go, introducing to you with pride, the brainchild of Eng'r. Alexis T. Belonio (He's name is now on Wikipedia), his RICE HUSK GASIFIER STOVE, which won for him the ROLEX Award for Enterprise in 2008.

Belonio fabricated a cylindrical contraption made of G.I. sheet, and installed a small fan blower at its base. This is a rice husk fed stove intended mainly for domestic cooking use.

To operate, pour the rice husk (as fuel) unto the hollowed center. Light a crumpled piece of paper, then put it down on top of the rice husk, then immediately switch on the fan in order to catalyze burning and stabilize air-flow upward. In less than a minute, burning gas emission on top inner rim of the cylinder becomes noticeable, and in no time, full blast gasification process will be taking place.

For me, with my simplistic technical mind, i see this stove working like a miracle. While the design is so simple, yet it took hundreds, or perhaps considered thousand years ago, that it remained untapped. The idea may have manifested among many contemporary inventive minds, but it was Belonio who prayed hard and made this small step of homework for mankind. I interpreted the output of the stove as a miracle, for how come it produces gasified fuel and ignited into bluish flame? And how extended, a 600 grams or pitcher full load of rice husk fuel in a 50cm high chamber would last giving steady flame for 20 minutes and fading ember slowly diminishing the heat for another 10 minutes. A taller and voluminous chamber can be fabricated to produce longer gasifying and burning time.

Ordinarily, we see rice husks by the roadside as if eternally in smoky state of burning, but not bursting into flame as what has been translated by the RIce Husk Gasifier Stove of Belonio. Well, the phenomenon in Belonio's stove is called "gasification process".

Let me explain: the soot given off by fire from burning husk carries carbon monoxide + air injected from the small fan beneath stirs oxygen + hydrogen in the atmosphere, becomes readily available to mingle each other to induce thermo-chemical reaction, resulting into flamable gaseous product. That is just how loosely my layman's point of view can impart the idea to your understanding.

We may not fully comprehend the nitty-gritty of chemical elements involved in the process, but the potential impact of Belonio's masterpiece is undeniably great - in the economy of every household in the countryside and a humble tribute to mother earth in its share for being nature friendly in recycling wisely what used to be a waste from the skin of our staple grain.

This is my way of propagating the modest good work of a man, in the name of the author, ALEXIS T. BELONIO.


ALEXIS BELONIO
From Wikipedia, the free encyclopedia

Born :              January 1, 1960
                        Nueva Ecija, Philippines

Occupation:     inventor, innovator, professor, engineer, and scientist

Known for        Rolex Awardee for Enterprise

Alexis T. Belonio (born January 1, 1960) is a professor, engineer, scientist, innovator, and inventor from the Philippines. He was the first Filipino to receive the Rolex Award for Enterprise in 2008 due to his creation of a low-cost and environment friendly rice husk stove.  Belonio was included by the Rolex watchmaking company on its list of 10 model innovators in November 2008.


RICE HUSK GASIFIER

An eco-friendly household stove which uses scientific design of combining carbon and oxygen and transforming it to a very good quality of combustible fuel.


From the cylindrical reactor containing minimal rice husk and introducing controlled amount of oxygen, fuel gas is then produced and subsequently subjected to direct combustion in the burner assembly.


The end result is an almost transparent bluish flame equivalent to that of Liquified Petroleum Gas (LPG).







BENEFITS:

1. Environment friendly technology which addresses the problem on rice husk disposal.
2. CO2 disposal is very minimal compared with the traditional direct-combustion stoves.
3. Thermal efficiency is high (400-470 deg. C) hence, cooking time is relatively shorter.
4. Alternative for charcoal fired stoves.
5. Low investment cost.



NOTE: Product available at KANVAR ENTERPRISES
                                        kanvar_ent@yahoo.com
                                        Sun: 0922-8213575
                                        Pldt wireless: (02) 994-2301

Masiramon sa Caramoanon

Mga kurukakanon - pang abre-gana, pan-dulce, pan-singa-singa asin iba pa. Mga kurukakanon na naging pamoso kan suanoy pang panahon an sakong pighamiham sa abot kan sakuyang alintataw.

Siguro 4-anyos na ako kan nagkaigwa nin pagdagamdam sa sadiring kapalibutan. Bako ini so seryosong pagkasabot sa buhay, kundi saro sanang pagmalangmang nin musmos (start of childhood memory). Pinirit ko mananggad ipirong an sakuyang mga mata asin giniromdom an pinakaamay kong nagimat-an sa banwaan kong Caramoan. Nagbalik sa isip ko an karmilitos, so mga birilogon na mga de-kolor asin mahamison na dulsing garong dyolen. An bungang am-he, na inasinan asin inasukaran, dangan ginu-go sa tinaklob na platong losa, na may bilit na pinturang pula o bien asul. An tanggo asin galletta, na perming ipigpanaong tandan pagkatapos kan prusisyon sa aurora. Namalisyahan ko na naka-angkla palan an amay na memorya kan inosenteng musmos sa kadakling bagay na kunsomong karukakanon.

Sa puntong ini, ginamit ko an tabang kan memoryang nakatala sa puro kan sakuyang pang namit na dila. Kadakul an listahan kan mga kurukakanon na tubong Caramoanon, hingohahon ko na halungkaton an mga nagkapera, sa abot kan tadong na sakong makakaya.

An puto kan Caramoan naiiba. Kontra sa ideya kan mga tagalog na igwa man sinda, siring sa saindang nanod-an na putong maputi-on, mahunod na mayomhokon, na linuto sa alisngaw an mapulot na harinang pinatukaw sa hormahan na bilogon na garong kuru-kopita. An puto ni Nam Pediang "Lada" sa puro kan Ili, an hitsura mga matalipning turo-tabla. Gisik an pakaluto sa agonan na nakaparelya. An produktong ini an naging simbolo ning "pambalik" (pasalubong) kan mga Caramoanon sa mga haraning tawo sa saindang boot na saindang padumanan sa balyo kan dagat, halimbawa Naga o Manila, an duwang bantog na destinasyon kan mga nagralayas na Caramoanon kan panahon. An pag order kaini - ginatos. An kadakling para-order nin pambalik, preparado na sa pagtao nin basyong lata tanganing magayon man an "packaging". Pigpakirhay ni Nam Pedia an mga puto nin patirindog, puwes, duduonan an bilog na takop kun sasaradohon, susugaton nin gatab an ngilit kan takop kun aabrehon. Naging kaugalian pa kaito an hiringambot na pag order. Kun kaso arin na maglargahon, saka pa sana mag orderon.. An order pigpaagi pa sa pagsugo sa maku-apo o kaya ipigtogon sana sa nag-aging kabisto, " orderi daw ako nin duwang gatos na puto ki Pediang "Lada"!, agihan ko sana sa aga!", iyo an sarabihon. Apeking maray sa panahon. Ta malang iyo mananggad an kan panahon, si Nam Pedia, nagpupuka magdamlag sa pag-galpong asin pagdangdang sa kalayo, tanganing pag-agi kan awtong evangeline na minamaneho ni Tang Salo bago mag alas-otsong kinaagahon, puede nang hapiton. Tabangan kaitong Nam Pedia, haloy nang namaaram sa kinab-an, alagad may maray na legasyang nawalat sa satuyang memorya, an saiyang opisyo sa Puto. Ugaring, hanggang sa saiyang mga huring aldaw, dai sya binisto bilang si Nam Pediang "Puto", kundi dara nya man giraray sa puntod an saiyang pamosong bansag na: Nam Pediang "Lada"!

An marka Sotes. Harina, pitong sugok, vanilla, lebadura, asukar, margarina. Hinaralo-halo, tinidor sana ngani an pambate kan panahon. Ipighorma sa ginurunting asin binilog na manila paper dangan ilun-og sa koron na may upas, ta paalisngawan nin init hastang bumuk-ad an arim-poro. An gulinda kan binuk-adan iyo an parteng mahamison ta may budbod nin tiprik na asukar. An produktong ini an espesyal na pamahawan na nakapuesto kina-pyestahe kan Mayo otso sa Caramoan. An pag-order sa marka sotes dai puede an hiridalian. Ipigpatanid ini nin haloy pa. Kun tagama sa pyesta, dapat Abril pa sana naka-order na, ta dai ka akuan kun Mayo nang gayo.

Kun may marka sotes sa lamesa, puedeser na may kataning pa ini na upside - down kek.. Sa suhesyon kan ngaran, an kek na ini pighorno na may gatong na kahoy o bien bunut nin nyog sa ibabaw saka sa irarom kan lata ning biskwit.

Kadakol an tatao maggibo nin marka sotes sa Caramoan. An katampad ming harong sa Ili, an pag-iribang pamilya na Gilay Ata, gurang na daragang - Nang Kinang asin Manay Doring na Delloro. Iyo man Si May Saling na Padua. Alagad an pinakabantog na may kapot sa korona ning paggibo ning marka sotes yaon sa Solnopan, si Nam Basyon na Corpuz kan daraga pa, na ngapit naagom nin Amaro.

An puto, an marka sotes, duwa pa sanang resepeng nagimat-an ko an sakuyang nadiskurso, kaya lamang, halawig nang oras an sakuyang uutangon sa mga parabasa. Takot ako tibaad ma-onga kamo.

Huring hirit na sana, mala ta nagiromdom ko pang isugpon an ibos na may ternong mainit na tsokolate, na dai nag-aso sa tasang sadit. Dai makarebok an na-ulnitan sa oras nin pamahaw sa pyestahan. Ma-risa mo na sana ta nagbasang nin luha an mata. An masiram na tsololateng iyan, lipotok asin may diit na gunaw. Gibo sa tableya na prenoseso gikan pa sa bunga nin kakaw na inani sa natad o ligad man. Binaak na bunga na ma-pisog sa laog na malimi, na may namit na maharumismis. Sinanlag asin ginalpong na pisog nin kakaw na binalad sa irarom kan aldaw, nakalatag sa nigo matapos itupga pag-paramulmule so pisog, pig-arasod-asodan na sopsopon, mag-gurang o aki man.

Masiramon baga.

Ulilang Alaala Kay Ondoy

Ulilang Alaala Kay Ondoy

Shared via AddThis

GoNegosyo i-Multiply Mo, Bulletin No.2: Pang-Regalo Sa Mga Barako (Gifts for Men)

Ang mahalumigmig na simo'y ng hangin, mas mahabang oras na latag ng dilim sa gabi, dangan kasi'y maagap na dumaratal ang takipsilim; at karampot na maghapong sinag ng araw, dangan kasi'y antala ang pagsulpot ng bukang-liwayway. Ito raw kasi ang panahon sa loob ng isang taon, kung saan ang haring araw ay nakapaling nang pinakamalayong agwat sa pang gabing buwan. Ay! pasko na nga naman pala.

Samantala, ito ang mga ritwal ko sa umaga.

Pagkabangon, diretso sa CR, maghihilamos, magsesepilyo, punas-punas, isusuot ang pangbahay na short at kamisa de tsino, at mananaog tungo sa komedor.

Kukunin ang mumunting gilingan ng kape (minuscule coffe grinder) at gigiling ng isang dakot na butil ng kapeng barako. Ang kalalabasan ng isang salang sa gilingan ay sampung kutsarang napulbos na kape, na sa aking pamantayan ng katamtamang timpla ng tapang, ay sapat para sa sampung tasang mainit na kape.

Nakakaramdam ako ng kasiyahan sa munting gawaing ito para sa aking sarili. Hindi ko iniuutos ang pagtempla ng aking kape. Pinagsisilbihan ko ang aking sarili sa ganitong pagkakataon. Ang munting garalgal na ingay na likha ng mumunting gilingan ay tila pampagising sa nananamlay pang diwa. Ang halimuyak ng aroma ng kape na tumatakas sa takip ng gilingan ay pumapawi sa asal na magbuntunghininga sa umaga, sa halip ay mapapahugot-hininga ng malalim upang masamyo ang kawili-wiling bango.

Isang takal ng kape sa kutsara ang isasalin sa mala-kupitang buslo na may pinong salaan ng isang sadyang lutuan ng kape (coffee maker), katumbas ng isang tasang tubig, mas maigi, kung dati nang mainit na tubig mula sa thermos ang ibuhos, upang mapabilis ang pag-agos nito sa pulbos na kape na tila naghihintay na mapaliguan o mabanlian. Sa ikalawang pagkakataon, muling hahalimuyak ang paligid sa aroma ng tunay na katutubong kape.

Habang sinisimsim ang mainit na kape, nagsimula akong mag-isip ng nga bagay na tumpak ipang-regalo ngayung kapaskuhan para sa mga importante at kapitag-pitagang mga tao na marapat mapasalamatan bago man lang tumalikod ang kasalukuyang taon.

Humm ... ano kaya? DVD? ang corny naman, Chivas Regal? ang mahal naman, Oven toaster? ang cheap naman. Nagkaproblema tuloy ako. Wala man lang akong mapagtanungan nang mga oras na yon, di pa kasi bumabangon ang mahal kong esposa. Kung kaharap ko sana siya ay malamang lutas na ang aking pamomroblema, komo babae, marami itong alam tungkol sa rega-regalo.

Aba! mukhang nasa harap ko na nga ang kalutasan ng aking problema!

Regalo Para Sa Mga Barako

Isasaayos sa isang makintab na paper bag, kapirasong ribbon at lakipan ng tarheta, ayos na.

Puede ko rin palang i-negosyo ito, i-private message mo ko, bigay ko sayo ang presyo. Wag matakot, di ito mahal pero di naman mumurahin ang kalidad.